Dit jaar heb ik er nog niet bij stilgestaan, maar Hoofdstuk 12 bestaat inmiddels vijf jaar. Het voelt aan de ene kant als een eeuw geleden dat ik de eerste post online zette, aan de andere kant had het ook een week geleden kunnen zijn. Hoe dan ook, het is een van de betere keuzes in mijn leven geweest.

In de afgelopen jaren heb ik veel geleerd. Ik studeerde in het begin nog en dompelde me dagelijks onder in de wereld van Italië, literatuur en cultuur. Op Hoofdstuk 12 kon ik toepassen wat ik leerde en kon ik mijn creatieve ei kwijt. Ondertussen mocht ik veel mooie boeken lezen, ontmoette of sprak ik andere lezers en schrijvers, schreef ik voor Hebban, mocht ik zelfs auteurs interviewen en uiteindelijk besloot ik om van lezen maar gewoon mijn werk te maken. Zo gezegd, zo gedaan.

Als ik terugkijk, lijkt het bijna alsof alles aan is komen waaien, maar ik heb er wel degelijk veel tijd en energie in gestoken. En bovenal een hoop liefde.

Ruim een jaar geleden stond de wereld opeens op zijn kop door de pandemie. Het begin ervan viel voor mij samen met een periode waarin ik aan mezelf werkte. Ik heb een traject afgerond, maar ik ben zelf nog altijd bezig met het proces dat in gang is gezet. Geen zorgen: het is een mooi en fijn proces. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo veel ben gegroeid als mens in een korte periode. Er zat (en zit nog steeds) veel tijd in. Dat is niet erg, alleen zorgde het er wel voor dat ik Hoofdstuk 12 achter de schermen als bedrijf runde en ik niet veel meer toe kwam aan lezen en bloggen.

Steeds vaker merkte ik dat ik verlangde naar gewoon een boek lezen op de bank of een stuk tikken voor op mijn blog. En daarnaast miste ik ook het contact met jullie. Maar na het redigeren, administratie bijhouden, andere dingen die komen kijken bij zzp’er zijn, een parttime loondienstbaan, en het leven zelf had ik er simpelweg geen energie meer voor.

Dit jaar begon ondernemen steeds meer als een last te voelen en dat was voor mij een teken om op de rem te trappen. Ik zette wat dingen op een rij en toen was de keuze al snel gemaakt om me uit te schrijven bij de KvK. Geen makkelijke keuze, maar er viel ineens veel gewicht van mijn schouders.

En zo kreeg ik plots weer zin én energie om met een boek in de zon te gaan zitten. Ik las in een paar dagen honderd pagina’s, ik keek een programma over een schrijver, struin door boekenlijstjes en ik heb meer passie voor boeken. Eigenlijk voel ik me gewoon weer dat kleine meisje dat niets liever deed dan in verhalen verdwijnen.

De komende tijd ga ik gebruiken om te ontdekken wat ik carrièrewijs wil doen. Ik sluit niet uit dat het iets met boeken of schrijven zal zijn. De tijd zal het leren.

Mijn hoop is in ieder geval om hier weer wat vaker mijn gezicht te laten zien. Ik merk dat ik nog even mijn draai moet vinden, maar het begin is er. Ik heb er weer zin in!