Het duurde even, maar het lijkt erop dat mijn blogdip bijna voorbij is. Recenseren wil nog niet zo lukken, maar er zijn genoeg andere dingen om over te schrijven. Het voordeel van niet kunnen bloggen was dat ik alle tijd had om na te denken en nieuwe dingen te bedenken. Een van de dingen die gebeurde is dat ik opeens haiku’s ging schrijven…

Wat ging je schrijven, Chantal?

Bij sommigen zal de term haiku een belletje doen rinkelen, bij anderen niet. Een haiku is een Japanse dichtvorm uit de zeventiende eeuw. De gedichten bestaan uit drie regels die uit vijf, zeven en weer vijf lettergrepen bestaan. Het gedicht drukt vaak de ervaring van een moment uit. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een seizoenswoord, dat duidelijk maakt in welk seizoen het is geschreven. We zijn inmiddels een aantal eeuwen verder en hierdoor kan er worden afgeweken van de regels voor het schrijven van een haiku.

 

Waarom haiku’s?

Ik heb eerlijk gezegd geen idee. Opeens had ik twee korte gedichten geschreven en ik dacht: is dat geen haiku? Sindsdien blijven ze tevoorschijn komen als pop-ups in mijn hoofd. Tijdens mijn studie en in mijn vrije tijd heb ik me vooral beziggehouden met westerse literatuur. Literatuur verandert constant en er valt nog genoeg te leren, maar nu (door het schrijven van de haiku’s) gaat er een nieuwe literaire wereld voor me open. Ik ben iemand die zich vaak vasthoudt aan het bekende en ik denk dat het dan ook niet verkeerd is om te kijken wat er nog meer is. Maar goed, dit draait puur over literatuur en niet over schrijven.

Een haiku is kort en daagt me uit om iets met weinig woorden te zeggen. Daarnaast laat het me met andere woorden naar de wereld kijken. Er valt zo veel inspiratie te halen uit dingen waar we normaal in onze drukke leven aan voorbijlopen. Het werkt dus ook nog eens ontspannend.

Wat doe ik ermee?

Ik heb, heel toepasselijk, een Japans notitieboekje: een Traveler’s Notebook. Dit boekje neem ik bijna overal mee naartoe. Ik krabbel er gedichten in, plak er een leuke of toepasselijke sticker bij en zet het op de foto om het vervolgens op Instagram te slingeren.

Blijf ik voor altijd haiku’s schrijven? Geen idee. Schrijf ik nu nooit meer ‘normale gedichten’? Dat lijkt me sterk. Op dit moment geniet ik van deze kort maar krachtige dichtvorm en genieten is in mijn ogen het enige wat telt.