Ik schrijf zelf ook wel eens wat

Schrijven

Soms krijg ik geen woord op papier, soms schud ik zo een gedicht of drie uit mijn mouw. Laatst had ik zo’n avond waarin ik schreef en schreef en schreef, totdat ik echt naar bed moest. En ondanks dat lang niet alles wat ik neerkrabbel autobiografisch is, voel ik me daarna altijd een stuk lichter. Geestelijk gezien dan, want was het maar zo’n feest dat je er ook lichamelijk van afviel. Genoeg inleiding, want hieronder staan twee gedichten van mij voor de liefhebber.

 

Aan de grond

ik hoop in vroege lentes
ik hoop in regen
in regen in het leven
maar meer in leven
in het groen

dat we vergenoegend zien
genietend eten

oh, aarde

geef ons hoop
in een nieuw jaar-
getijde in het voortbestaan

laten we dansen
tot er ook in ons
weer meer gaat leven

 

Vazen

Het heeft iets om scherven bij elkaar te rapen
wetend dat niet alles te redden is.

Het is tenslotte een vreemde plek voor bloemen:
palliatief en toch genieten we
ondanks de ruimte eromheen, die leger is.

Ik neem een verloren bloesem,
want niets heeft meer wijsheid
dan wat stervende is.
Het weet wat leven is,
dat sterven soms volhouden is.

Ik pluk de blaadjes en fluister:
‘ik hou van mezelf, ik hou niet van mezelf’
totdat er een kern is.

Om te bestaan moet ik soms mezelf vergeten
en bovenal op eigen benen staan,
maar ik vergis me telkens weer
tussen wat scherf en wat blad is.

De open wonden laten sporen na.
Laat me vegen,
want pas wanneer er niets meer is, kan ik
bewegen.

9 thoughts on “Ik schrijf zelf ook wel eens wat”

  1. In één woord: Ontroerend. Meer weet ik er niet van te zeggen. Een gedicht wordt mooi door wat je zégt, maar niet minder door wat je weglaat. Dankjewel, Chantal, en ga er vooral mee door!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *