Ik schrijf zelf ook weleens wat

Persoonlijk Schrijven

Laatst deed ik iets doms. Ik verwijderde onbewust een bestand en dat bleek de back-up van de back-up van mijn zelfgeschreven gedichten. Normaal gesproken is er dan niets aan de hand, maar ik had blijkbaar alles aan elkaar gekoppeld, waardoor ik al mijn werk van de laatste zes maanden kwijt ben. Huilen. Het duurde dan ook even voordat ik weer de motivatie vond om iets te schrijven, maar dankzij de Poëzieweek begon het weer te kriebelen. Zoals de titel al verklapt schreef ik weer eens wat en vandaag staan ze, vers van de digitale pers, online. Dan kan ik deze twee gedichten in ieder geval niet meer zo makkelijk kwijtraken.

 

*
Een hart kan pas breken
als het valt en niet gevangen wordt
door de handen die het op een plek hielden.
Het is geen kwestie van vegen
maar van eigen slagaders
doorsnijden en het bloed
aan de ander te doneren.

Voel wat het voelde toen het viel.
Knoop er iets van met je vingers
en geef het
voordat bloed geen nut meer heeft.

Uit mijn hart groeien klauwen.
Het is getraind en
het heeft spierpijn
als je het plots vergeet.

 

*
hoe kleiner de pijn des te scherper
het wapen

ik kan mijn littekens verbinden
met elkaar
zien we dan geluk of ongeluk
het hangt er vanaf
of niet goed genoeg
goed genoeg is

ik hoor alle stemmen schreeuwen
je draagt lelijkheid
de rest van je leven

ik raak het witst van mijn huid
het is niet zwak
het is genezen

5 thoughts on “Ik schrijf zelf ook weleens wat”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *