Hoe is mijn leven zonder boeken?

Persoonlijk

Er is niets zo vervelend als een wit scherm met een knipperende cursor. Ik mag van geluk spreken dat ik een blogger ben en jullie om hulp kan vragen. Al snel bleek dat er nog genoeg te vertellen valt, omdat jullie nog lang niet alles van me weten. Vorige week kregen jullie een kijkje in mijn leven en momenteel ga ik in op jullie vragen over lezen en boeken. Ik werd iets te enthousiast tijdens het typen van de antwoorden en dus krijgt iedere vraag een aparte blogpost. Net zo leuk, toch?

Ik lees sinds ik kan lezen

Mijn vriend zei laatst nog: ‘ik kan me niet herinneren dat jij ooit niet hebt gelezen’ en ook mijn moeder vertelt regelmatig dat ik als kind al een boekenwurm was. Op de basisschool was ik niet echt ergens goed in: alles waar een getal bij kwam kijken snapte ik niet, ik struikelde dagelijks over mijn eigen voeten, dus laat staan dat ik fatsoenlijk kon gymen en bij handarbeid verzopen mijn knutselwerkjes in de lijm, alsof ik onbewust lijm snoof om te ontsnappen aan de drukte in de klas. Misschien kan ik stellen dat de basisschool niet helemaal mijn ding was, maar als ik mocht lezen, dan bloeide ik op. Ik lag twee jaar voor op mijn klasgenootjes en doordat ik goed kon lezen, ben ik nooit blijven zitten. Ondertussen liep ik iedere week met het dikste boek weg bij de schoolbieb las deze meestal dezelfde avond nog uit. Sinds ik kan lezen verslind ik boeken zoals velen een zak chips verslinden.

 

 

Ik lees wel eens wat minder

Toch zijn er perioden geweest waarin ik minder las, in mijn puberteit bijvoorbeeld. Ik heb niet zwaar gepuberd, maar er ging veel tijd naar huiswerk. De boeken op de verplichte leeslijsten waren niet altijd mijn favorieten en in mijn vrije tijd plofte ik voor de tv of luisterde ik naar muziek. Toch zijn de zomervakanties waarin ik Harry Potter in de zon las, één van de fijnere herinneringen uit mijn jonge jaren.

En soms heb ik weleens een leesdip. Dan verveel ik me. Ik heb genoeg te doen, maar de tijd die vrijkomt door niet te lezen kan ik op de één of andere manier niet opvullen met iets anders. Meestal staar ik dan voor me uit, scrol eeuwen door Instagram of zet een hersenloze film aan. Het is een soort van wachtkamer totdat mijn hoofd weer besluit te willen lezen.

Een leven zonder boeken?

Wat als er geen boeken zouden bestaan? Of als we als mens niet  zouden kunnen lezen? Dan had ik niet beter geweten. Maar mocht ik spontaan blind worden, dan heb ik toch een probleem.

Veel mensen vinden lezen een hobby voor saaie mensen, maar mijn leven zou juist dodelijk saai zijn zonder boeken.

2 thoughts on “Hoe is mijn leven zonder boeken?”

  1. Haha “alsof ik onbewust lijm snoof om te ontsnappen aan de drukte in de klas” XD

    En… Ik weet dat het niet hetzelfde is, maar tegenwoordig kan je boeken gelukkig ook luisteren. En de kans dat je doof én blind word is wel heel klein. ;)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *