Een paar maanden terug rondde ik mijn scriptie af. Het was een moment waar ik al lange tijd van droomde, want hoe heerlijk zou het zijn om weer tijd te hebben om uitgebreid boeken te lezen? Ik zou mijn stapel ongelezen boeken binnen no time wegwerken en tegelijkertijd nieuwe romans lezen. Ik zou eindelijk normale avonden en weekenden hebben die ik al lezend en bloggend door zou brengen. Maar de werkelijkheid bleek anders. Ik moest wennen aan de veranderingen, maar bovenal had ik geen idee hoe ik om moest gaan met mijn vrije tijd die ik eerst moest maken en nu opeens had.

Uren staren naar de muur

Ik wil niet weten hoeveel uren ik de afgelopen weken heb doorgebracht met simpelweg het staren naar de muur. Mezelf afvragend wat ik nu eens zou gaan doen. Zou ik nog snel een was draaien, een cake bakken, een boek lezen of toch maar een serie bingewatchen? Ik haalde iedere avond mijn schouders op als mijn vriend me vroeg wat ik die dag ging doen, want ik wist het echt niet.

50 pagina’s per dag

Toen ik terugkwam uit Italië wist ik dat er toch een keer verandering in moest komen. Mijn blog lag zo goed als stil, ik las alleen nog maar recensie-exemplaren vlak voor de deadline en bovenal verveelde ik me gewoon. Ik werk blijkbaar alleen maar goed onder druk en dus gaf ik mezelf een schop onder mijn kont en sprak met mezelf af om vijftig pagina’s per dag te lezen. Zo gezegd, zo gedaan.

Appeltje eitje

Inmiddels verslind ik weer boek na boek. Ik haal de vijftig pagina’s per dag met gemak. Als ik de zin en tijd heb lees ik regelmatig nog een paar hoofdstukken door. Vervolgens heb ik dan ook weer iets om over de schrijven op dit kleine stukje internet en,  het belangrijkste, mijn verveling is met sneeuw voor de zon verdwenen.