Het begin en de bijzondere weg erna

Begin 2019 waren ze er opeens: drieregelige gedichtjes die bestaan uit 5-7-5 lettergrepen. Ze verschenen op de meest vreemde momenten als pop-ups op een pc-scherm, maar dan in mijn hoofd. Ik werd er af en toe knettergek van, dus ik besloot ze op te schrijven in een Traveler’s Notebook hopend dat het wat rustiger zou worden in mijn al altijd drukke hoofd. Ondanks dit (al zeg ik het zelf) goede idee, bleven er iedere keer 17 lettergrepen spontaan in mijn gedachten ontstaan.

Ze heten haiku’s

Deze dichtvorm bleek een naam te hebben: de haiku.  Het is een Japanse dichtvorm uit de zeventiende eeuw en drukt vaak de ervaring van een moment uit. Daarnaast wordt er gebruik gemaakt van een seizoenswoord, wat duidelijk maakt in welk seizoen het is geschreven.

Een persoonlijk omslagpunt

Het regende nog altijd haiku’s in mijn hoofd. Ik bleef schrijven en begon mijn handgeschreven gedichten te versieren met poëzieplaatjes en stickers. Op het moment dat ik mezelf begon af te vragen of het niet gewoon een straf was voor het eten van te veel sushi, kwam er een omslagpunt. Ik vond het schrijven van de haiku’s niet alleen leuk, maar ik merkte ook dat het iets met mij als persoon deed. 2018 was namelijk privé een vreemd en pittig jaar. Ondertussen besloot ik dat jaar om van Hoofdstuk 12 een onderneming te maken en laat een eigen onderneming nu niet alleen hard werken, maar ook een goede manier van vluchten voor problemen zijn. Vooral als jezelf uiten nooit je sterkste kant is geweest.

Een nieuwe kijk op de wereld

Het klinkt misschien een beetje zweverig, maar ik begon te leren van mijn haiku’s. Opeens keek ik anders naar de wereld. Ik zag bijvoorbeeld de grauwe winterluchten wel, maar ook de mooie vogels die op deze saaie deprimerende dagen door de lucht vlogen. Alles, en daarmee ook de dingen die ik normaal niet kon waarderen, had opeens iets moois.  Ik begon met wandelen om te genieten van mijn nieuwe kijk op de wereld en nam mijn Traveler’s Notebook mee. De gedichten zette ik buiten op de foto en sindsdien deel ik er iedere dag één op Instagram.

Senryu

Voor het eerst in lange tijd genoot ik weer van de buitenwereld. Ik merkte dat mijn gedichten inhoudelijk veranderden en niet alleen over de natuur/omgeving gingen, maar ook over innerlijke belevingen en de mens. Gelukkig hebben ze in Japan ook een naam voor deze gedichten: de senryu.

Een kijkje in mezelf

Ik kreeg door middel van schrijven een kijkje in mezelf. Is dat confronterend? Ja. Werkt het helend? Dat vooral. Ik maakte ruimte voor mijn emoties en gedachten, wat ervoor zorgde dat ik enkele weken lang een grote puinhoop was. Langzaam krabbelde ik op. Ik werd minder streng voor mezelf, gaf mezelf de kans om dingen te verwerken en ik begreep steeds meer dat het oké is om te zijn wie ik ben. Zelfs met deze spontaan ontstaande gedichten in mijn hoofd. Sinds lange tijd voelde ik een soort rust in mezelf die ik al even niet meer had gevoeld. Op dit moment is er nog een lange weg te gaan, maar inmiddels wandel ik graag ;-)

De innerlijke criticus loslaten

De haiku’s zijn inmiddels een belangrijk onderdeel van mijn leven geworden. Ik deel ze met liefde. Zelfs de gedichten die ik zelf minder interessant vind, want anderen vinden ze (aan het aantal Instagramhartjes te zien) vaak wel leuk. Daarnaast is het een goede oefening om mijn innerlijke criticus los te laten.

Door mensen met mijn teksten te raken is mijn innerlijke strijd niet voor niets geweest. Dus dank aan iedereen die leest, liket of reageert!