Vers van de pers: maart

Het is maart en laten we eens kijken welke boeken we kunnen verwachten. Een heleboel, maar ik maakte een lijstje van vier boeken die in het oog sprongen. Weer vooral veel Nederlandse auteurs, maar naast romans ook een verhalenbundel. 

En het sneeuwde in Rome – Stefan van Dierendonck

Alleen al vanwege het omslag zou ik dit boek aanschaffen, maar ook het verhaal klinkt mooi.

Een jonge priester vertrekt naar Rome voor een studieopdracht van zijn bisschop. Zijn mentor kijkt niet naar hem om en dus moet hij zelf zijn weg vinden in een stad vol verleidingen. Maar dan is daar zijn docente Italiaans. Zij leert hem een nieuwe taal en laat hem kennismaken met de muziek, de schoonheid, het leven. Er opent zich een wereld die tot dan toe voor hem verborgen is gebleven. En dan is niets meer zeker. Dan blijkt alles mogelijk. Deze onontkoombare liefdesgeschiedenis laat zich lezen als een moderne bildungsroman, een overdonderende zoektocht naar betekenis.

Als dit zo doorgaat – Auke Hulst

Ik heb al behoorlijk wat boeken van Nederlandstalige auteurs gelezen, maar een bundel als deze lijkt me erg fijn om nog een aantal nieuwe schrijvers te ontdekken.

Als dit zo doorgaat bevat nieuwe verhalen van welluidende literaire stemmen. Doel is de zeggingskracht van literatuur aan te wenden om hoofden en harten van mensen te bereiken en invoelbaar te maken wat er op spel staat – nu en tot in de verre toekomst – en in welke situatie we kunnen belanden als de abnormaliteit van het trumpisme normaliseert en de verrechtsing van Europa doorzet. Durven we stil te staan bij de vraag: welke wereld zijn we aan het maken? Tweets, Faceookposts, nieuwsberichten en opiniestukken haken vooral in op de dagelijkse actualiteit. Als er een vergezicht wordt geboden, dan is dat een abstract vergezicht en een klassieke roman als 1984 liet al zien dat literatuur zo’n vergezicht ook invoelbaar kan maken. Literatuur staat midden in de maatschappij en heeft een lange houdbaarheidsdatum.

Ruim twintig auteurs leverden een bijdrage, o.a.: Karin Amatmoekrim, Hanna Bervoets, A.H. J. Dautzenberg, Anne-Gine Goemans, A.F.Th. van der Heijden, Gustaaf Peek, Jan van Mersbergen, Nelleke Noordervliet, Christine Otten en Jamal Ouariachi.

Amanda – Jelmer Jepsen

Iedere keer als Jelmer Jepsen een nieuw boek uitbrengt, zet ik deze op mijn verlanglijstje, maar nu moet ik bekennen dat ik nog steeds niets van hem heb gelezen. Daar moet een keer verandering in komen.

Amanda White is elf jaar oud, maar voelt zich amper kind. Haar moeder is jaren geleden vertrokken en haar vader is dood. Dat laatste probeert ze voor iedereen te verbergen. Een tamme boa constrictor is haar enige gezelschap.

In een wanhopige poging haar moeder terug te vinden, begint Amanda aan een wonderlijke reis door Florida, maar als de media hier lucht van krijgt, is ze binnen no-time wereldnieuws. Alle blikken zijn gericht op het meisje dat alleen door de staat trekt. Zullen Amanda en haar moeder ooit herenigd worden en zal Amanda de erkenning vinden die ze zoekt?

Ik zie je in de kosmos – Jack Cheng

Van deze auteur heb ik eerlijk gezegd nog nooit gehoord, maar het klinkt als een boek dat mij kan boeien en raken.

Wat zou jij doen als je alleen woonde met je moeder die soms haar ‘stille dagen’ heeft en je een iPod de ruimte in wilt sturen om aan buitenaardse wezens uit te leggen hoe we hier op aarde leven?

De 11-jarige Alex Petroski woont in Rockdale, Colorado, samen met zijn moeder en zijn hond, die hij heeft vernoemd naar zijn grote held, de astronoom Carl Sagan. Hij zorgt voor zijn moeder, die soms dagenlang in bed ligt en niet aanspreekbaar is. Zijn droom is om zijn goud geverfde iPod de ruimte in te sturen, net zoals Sagan in de jaren zeventig heeft gedaan met een gouden plaat.

Hij spreekt al zijn belevenissen in op zijn iPod, gericht aan intelligente buitenaardse wezens die deze misschien op een dag in de ruimte vinden. Alex gaat samen met zijn hond Carl Sagan naar een festival voor amateur-astronomen, waar hij zijn zelfgebouwde raket met de iPod wil lanceren. Helaas mislukt deze lancering en hij raakt samen met zijn hond verzeild in een road trip door Amerika. Op het festival en onderweg ontmoet hij allerlei bijzondere mensen, die hem naar nieuwe plekken meenemen, waarbij hij op het spoor komt van de waarheid over zijn vader, die acht jaar daarvoor is overleden. Ik zie je in de kosmos is een ontroerend en onvergetelijk verhaal over optimisme en menselijke relaties.

Lezers zullen Alex met zijn nieuwsgierigheid, intelligentie en humor vanaf de eerste bladzijde in hun hart sluiten. Ik zie je in de kosmos kan worden vergeleken met romans als De verzamelde werken van T.S. Spivet en Het wonderlijke voorval van de hond in de nacht. Het is ook een boeiende roadmovie waar de personages groeien door hun ervaringen, net als in de film Little Miss Sunshine.

 

Dat waren ze alweer voor deze maand. Naar welk boek kijk jij uit?

4 comments / Add your comment below

  1. Eerder las ik ‘En het regende brood’ van Stefan van Dierendonck, een bijzonder boek dat me aan het denken zette. Dus zijn nieuwe staat ook op mijn lijstje.

  2. EN HET SNEEUWDE IN ROME – Stefan van Dierendonck

    Een jonge Nederlandse priester in Rome, een stad vol verleidingen. Dat is natuurlijk een interessante premisse. Op de eerste bladzijde zegt de priester in alle onschuld: “Geen opwaaiend zomerjurkje had mijn ogen verleid”. En daar gaat het in de roman steeds om. Over de wereld van passie en spullen waaraan priester Stefan zich tot dan toe heeft kunnen onttrekken. We lezen hoe zijn eigen lijf en zijn nieuw verworven hebbedingen (een televisie, een overhemd, een auto) hem langzaam maar zeker inpalmen. Hoe hij ontwaakt en er tegelijkertijd iets heel dierbaars uit zijn leven verdwijnt. De bekoorlijke Arianne en de Heer vechten om zijn hart. Een strijd tussen verboden vruchten en godsvrucht.

    Het boek is sterk autobiografisch. Stefan vertelt over zijn eigen periode als priester in Rome. Als zodanig is het een vervolg op En het regende brood. Maar waar hij in dat boek nadrukkelijk afstand doet van het autobiografische element door het verhaal als raamvertelling te brengen, met een hoofdpersoon die in veel opzichten duidelijk van Stefan zelf afwijkt, doet hij in En het sneeuwde in Rome geen enkele moeite te verbloemen dat het over hem zelf gaat. De hoofdpersoon draagt de zelfde naam en heeft de zelfde achtergrond. Een aantal keer verwijst hij ook letterlijk naar zijn debuut. Hij noemt zichzelf als schrijver van dat werk en legt op een prachtige manier in hoofdstuk 11 de link tussen zijn twee romans. Tussen de regels door lees je hoe Stefan met zijn eerste roman iets van zichzelf achter zich heeft gelaten en als herboren een nieuwe fase van zijn leven is ingegaan.

    En het sneeuwde in Rome is niet perfect. Maar het is een roman die in veel opzichten mooi in balans is. Het verhaal is voorspelbaar en misschien zelfs wel een beetje anticlimactisch. Maar de manier waarop Stefan het vertelt brengt dat helemaal in balans. Je leest deze roman niet zozeer om wat hij vertelt, maar primair om hoe hij het vertelt. En dat is bij vlagen briljant. Met perspectieven die wisselen tussen het heden en de jaren rond 2000 relativeert Stefan mooi de hier en daar wat zoete liefdesgeschiedenis: dan eens lezen we over de beeldige, bijna mythische Arianne en dan weer vertelt Stefan in meer nuchtere, maar minstens zo liefdevolle bewoording over zijn huidige vrouw. We lezen hoe hij met Arianne door het Italiaanse landschap cruiset en hoe hij zijn zoontje een troostende knuffel geeft.

    Wat de roman vooral zo meeslepend maakt is de indringende sfeer. Of eigenlijk: sferen. Afwisselend verkeert de lezer in het zwoele Rome, rijk geïllustreerd met sprekende straatnamen, schetsen van alledaagse taferelen en verwijzingen naar de rijke historie. Dan weer word je in de wereld van de katholieke kerk gezogen, met priesterboordjes, misstanden en vooral ook veel rituelen en exotische termen. En als contrast – en bijna als anker in de echte wereld – vertelt Stefan over het Calvinistische Nederland, over zijn nieuwe en oude leven hier, met herkenbare en aardse taferelen van alledag. Het contrast is prettig. De scènes in Nederland voelen als een adempauze: ze geven je als lezer de kans de rijke wereld van mediterrane passie, doorspekt met talloze kreten in het Italiaans, even te relativeren. En ze helpen begrijpen hoe die wilde Romeinse omgeving in het hoofd van de hoofdpersoon moet overkomen.

    Het taalgebruik van Stefan is rijk, maar voelt nooit onnatuurlijk, overdreven of opschepperig. Hij gebruikt regelmatig Italiaans en legt lang niet altijd uit wat de woorden betekenen. Toch begrijpt de lezer wat hij bedoelt. En het helpt ook om te begrijpen hoe een jonge Nederlandse priester zich daar in Rome gevoeld moet hebben. Stefan brengt de cultuurverschillen mooi in beeld. Zonder het te overdrijven contrasteert hij het warme leven van een Romein met het koude bestaan van een Hollander. Soms richt hij zich ook direct tot de lezer. Hij vloekt een enkele keer en geeft intrigerende inkijkjes in zijn schrijverschap. Stefan flirt soms met de lezer, maakt zichzelf daarmee heel tastbaar en wekt sympathie. Maar hij laat zo ook zien hoe hij veranderd is van een overtuigd priester in een wereldwijze schrijver in een wereld van leugens en nuances.

    Met En het sneeuwde in Rome heeft Stefan zichzelf overtroffen en een meesterlijke roman geschreven. Hij is als schrijver duidelijk gegroeid. Het is moeilijk voor te stellen hoe En het sneeuwde in Rome nog overtroffen zou kunnen worden. Voor zijn lezers een luxeprobleem, maar voor Stefan absoluut een uitdaging.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.