In maart 2014 ben ik begonnen met het schrijven van recensies. Bijna twee jaar later doe ik dit nog steeds met plezier en verschijnt er wekelijks een nieuwe boekbespreking. Toch vind ik het jammer om mijn oude recensies in een word-document te laten verstoffen. Ze zijn misschien niet allemaal even goed, maar ik heb er wel tijd en liefde in gestoken. Daarom plaats ik iedere week een oude recensie online. Vandaag is ‘Ik ben niet bang’ van Niccolò Ammaniti aan de beurt.

Ik ben niet bang gaat over de negenjarige Michele. Via een ik-verteller die terugblikt op deze periode in zijn leven. Op een warme zomerdag is Michele aan het fietsen met zijn vrienden. Als Michele een wedstrijd verliest moet hij in zijn eentje een vervallen huisje in waar hij denkt een lijk te hebben gezien, maar hij durft er niemand over te vertellen.

Ammaniti gebruikt voor Ik ben niet bang dezelfde formule als voor zijn andere boeken die ik gelezen heb: een jonge jongen uit een ontwricht gezin die op bizarre wijze te maken krijgt met de dood of iets wat daarbij in de buurt komt. Ammaniti weet zich als geen ander in te leven in de kindertijd en dit te vermengen met een bruutheid, waardoor er een tegenstelling ontstaat die choqueert. Dit is de reden waarom bovenstaande formule nooit verveelt. Ammaniti weet te choqueren en dat altijd in een ander jasje.

DSCF3679

Ook in Ik ben niet bang gebeuren dingen die niet geschikt zijn voor kinderen. En toch overkomt het Michèle, misschien wel één van de aardigste kinderen uit zijn dorp. Zo is hij bevriend met De Doodskop en zoals deze bijnaam al suggereert is deze jongen niet bepaald een schatje. Daarnaast treft hij het lijk aan, iets wat ook niet bepaald kindvriendelijk is en nodigt zijn gezinssituatie niet uit tot het vertellen van zijn geheim. Personages zijn vooral beschreven vanuit hun mankementen. Zo is de één scheel, de ander dik en weer een ander heeft nooit melktanden gewisseld.

Ammaniti studeerde ooit biologie en ook dat is terug te vinden in dit boek. Verschillende soorten dieren en insecten worden regelmatig aangehaald en ook de natuur is aanwezig. Het lijkt bijna alsof je een binnen de Italiaanse literatuur een achtergrond in de beta-wetenschappen moet hebben om succesvol te zijn, want dat is Ammaniti en niet zonder reden.

Ik ben niet bang – Niccolò Ammaniti – 206 pagina’s – Lebowski – juni 2009 – ISBN: 9789048802661