Literatuur buiten de deur: Manuscripta

Al jaren wil ik naar Manuscripta, maar ieder jaar ging ik niet. Geen geld, geen tijd en andere standaard excuses hielden me iedere keer weer thuis. Dit jaar zou daar verandering in komen, want de keuze bestond uit thuis vereenzamen of een dagje schrijvers kijken in Amsterdam. Toen sloeg het noodlot toe: ik voelde me de dag ervoor niet lekker en op de dag zelf was ik nog steeds niet fit. Ik overwoog heel even om thuis in bed te blijven liggen, maar wie weet zou ik opknappen van een lange treinreis, wat frisse lucht en goede verhalen. Zodoende hees ik mezelf alsnog in de trein naar Amsterdam voor een bezoekje aan Manuscripta!

Interviews die bijblijven

Manuscripta 1

Mijn eerste stop in de Tolhuistuin, waar Manuscripta dit jaar werd gehouden, was er meteen één die me lang bij zou blijven. Ik tipte het boek Schoonheid raast in mij tot ik sterf hier al. Zo nieuwsgierig als ik ben naar het boek, zo nieuwsgierig was ik naar de schrijver: Hazim Kamaledin. Tijdens het interview bleek al snel dat zijn boek met humor geschreven is, maar dat het verhaal erachter meer dan serieus is. Kamaledin heeft een heftig verleden waarin hij uit Irak vluchtte omdat de doodstraf boven zijn hoofd hing, maar eenmaal in Syrië werd hij overgeleverd aan de geheime dienst. In plaats van op een veilige plek terecht te komen, werd hij gemarteld.

In zijn nieuwe roman heeft hij zijn ervaringen vertaald naar fictie, door te schrijven over zijn dode dubbelganger. Conclusie: als dit boek niet indrukwekkend is, eet ik mijn schoen op.

Van der Loo blijft daarentegen dichter bij de werkelijkheid. In Kleine helden zijn wij schrijft hij over zijn dementeerde moeder. Geëmotioneerd vertelde Van der Loo over de ontdekking van zijn moeders dementie tot aan de niet altijd even goede zorg voor dementerenden.

Nog meer indrukwekkende interviews

Manuscripta 2

Zet een paar schrijvers bij elkaar op een bank, plaats er twee interviewers bij die werken voor Zin en je hebt een vermakelijk gesprek. De schrijvers op de bank waren Renate Dorrestein, Marion Bloem en Erik Jan HarmensZij gingen met elkaar in gesprek over hoe zij afscheid nemen van personages en over hun eigen (nieuwe) werk. Ik hou ervan om te horen wat schrijvers bezighoudt en wat hun toekomstplannen zijn, maar Dorrestein was voor mij de verrassing in dit gezelschap. Ze was niet alleen degene die graag afscheid neemt van haar personages, maar ze gaf ook toe een korte tijd in een harem te hebben geleefd.

Ik was nog geen twee uur op Manuscripta en ik was al onder de indruk van alle verhalen die me om de oren vlogen. Laat ik daar nu net van houden.

Er miste af en toe ook iets

First things first: mij hoor je niet klagen. Ik heb Manuscripta ervaren als een interessant evenement. Maar ik was alleen en dan let je wat sneller op de mensen om je heen. Toen ik aan het begin van de middag de Tolhuistuin inliep was het eerste wat ik zag twee bezoekers die op een medewerker afstormden. om te Ze wilden weten waarom er geen opstelling was zoals vorig jaar. Ze waren namelijk speciaal gekomen voor de kraampjes na hun ervaring in Zwolle.

Manuscripta 3

Na twee interviews met verschillende schrijvers, was ik benieuwd naar Duetten het nieuwe werk van Erik Jan Harmens en Ilja Leonard Pfeijffer. Toen alleen Harmens op het podium verscheen werd er naast me een ‘jammer’ verzucht. Eerlijk is eerlijk, ik had graag wat van hun duetten gehoord. Aan de andere kant is dit een goed excuus om de bundel op de kop te tikken om te kijken wat deze twee dichters samen hebben gecreëerd. Of om naar een ander literair festival te gaan.

Er was ook prosecco

Manuscripta 6

Die ik overigens niet dronk, want ik voelde me nog altijd niet helemaal lekker. De prijsuitreiking die bij de drank hoorde kreeg ik wel mee. Namelijk de uitreiking van de Europese Literatuurprijs. De prijs ging dit jaar naar het boek Zeldzame aarden van Sandro Veronesi en zijn vertaler Rob Gerritsen. Ik moet bekennen dat ik nog ooit iets van deze auteur gelezen heb, maar als studente Italiaans was ik wel heel nieuwsgierig naar deze schrijver, zijn vertaler en hun winnende boek.

Tijdens de uitreiking werd er een praatje gehouden, de prijs werd uitgereikt en er was een interview. Dit alles was genoeg om mij nieuwsgierig te krijgen voor het werk van Veronesi.

Ik ging naar huis met boeken

manuscripta 8

Tja, na een dag tussen inspirerende schrijvers en prachtige boeken kon ik niet met lege handen naar huis. Na wat gedwaal rond de tafels vol boeken, er lag veel moois, besloot ik twee boeken mee te nemen. Als eerste vond ik dat het toch eens tijd werd om een boek van Sandro Veronesi te lezen en ik schafte daarom Kalme chaos aan.

Mijn tweede boek heeft niks te maken met wat ik op Manuscripta zag, maar met de aflevering van Zomergasten waarin Griet op de Beeck werd geïnterviewd. Sinds ik haar op TV heb gezien vind ik Op de Beeck een sterke, intelligente en inspirerende vrouw. Mijn nieuwsgierigheid groeit sindsdien met de dag naar haar boeken en dus mocht ook Vele hemels boven de zevende ook met mij mee naar huis.

Dit vind je misschien ook leuk...

4 reacties

  1. Je hebt Renate Dorrestein gezien, nu ben ik jaloers! Je verslag klinkt aantrekkelijk. Misschien moet ik toch ook maar eens gaan. Kunnen we een tweetup houden :)

  2. Marcia schreef:

    Ik zou ook super graag eens naar Manuscripta gaan. Het lijkt me heel interessant om die interviews bij te wonen. Ik ben benieuwd wat je van Vele Hemels boven de zevende gaat vinden – dat is echt één van mijn favorieten. Ik ga in ieder geval ook eens iets van Sandro Veronesi lezen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.