Wat lees ik nu en bevalt het?

Martha gaf ons deze week een simpele vraag: wat lees je nu en bevalt het? Op het moment verslind ik Laat los mijn hand en dat bevalt me goed. Ik zou het bij dit antwoord kunnen laten, maar dat is voor niemand interessant om te lezen. Want waarom bevalt het?

Het boek

Laat los mijn hand is geschreven door Edward Docx en gaat over een vader en zoon die onderweg zijn naar een levenseindekliniek. Aangezien ik nog niet heel ver ben in het boek neem ik even de samenvatting die uitgeverij Atlas Contact gebruikt:

Louis Lasker houdt zielsveel van zijn familie – de momenten dat het niet zo is daargelaten. Zijn twee halfbroers, Jack en Ralph, zijn fantastische, lastige mensen, maar heel druk met hun eigen ego’s. Louis’ leven staat in het teken van het verzorgen van zijn vader. Met zijn vieren ondernemen ze per busje een reis van Londen naar Zürich. Hun vader is ongeneeslijk ziek en hij wil op waardige wijze zijn leven beëindigen. In Engeland is dat bij wet verboden. In deze geweldige roadnovel gaat het in feite over de elementaire vragen in het leven en wat er uiteindelijk werkelijk toe doet. ‘Ontroerend’ dekt geenszins de lading, dit boek knalt recht je hart in en laat je na lezing verweesd achter. Docx heeft een uiterst actueel verhaal geschreven en de meest onweerstaanbare en onuitstaanbare personages gecreëerd, rijkgeschakeerd als het leven zelf.

Mijn ervaring tot nu toe

IK ben pas op pagina 108, maar wat me opvalt is de schrijfstijl. Ik zou die namelijk willen omschrijven als wijs. Neem bijvoorbeeld de volgende zin: “Evengoed is het als ik hem daar zo zie zitten – lezen, altijd maar lezen – alsof ik voel hoe de vuist van mijn hart zich ontspant en naar hem reikt zoals zoals die vingers van Michelangelo in het Vaticaan, waar hij me ooit mee naartoe heeft genomen toen ik te jong was om er interesse in voor te hebben of ze op te merken en alleen maar een ijsje wilde.”  

Het is geen korte zin en het is niet de enige met deze omvang, wat ervoor zorgt dat dit een boek is waar ik echt voor wil gaan zitten en een langere tijd achter elkaar wil lezen. Tien minuten is simpelweg te kort om in dit verhaal te komen. Daarnaast voelt de band tussen vader en zoon erg diep, wat mij doet vermoeden dat ik dit boek uiteindelijk emotioneel dichtsla.

En laten we ook het omslag niet vergeten. Ik vind het erg mooi, al ligt dat er misschien ook aan omdat ik een crazy bird lady ben. Het is tot nu toe een prachtige toevoeging aan mijn boekenkast en ik ben erg benieuwd naar hoe de volgende 300 pagina’s gaan verlopen. Ik leg de zakdoekjes in ieder geval klaar.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *