Rodaan Al Galidi was de laatste schrijver die ik op het Groot Letterfestival zag. Natuurlijk had ik zijn boek Hoe ik talent voor het leven kreeg al regelmatig op social media voorbij zien komen, maar het interview dat hij die avond gaf was voor mij de reden om naar de boekhandel te fietsen en de laatste euro’s uit m’n studentenportemonnee te schudden.

Hoe ik talent voor het leven kreeg is een roman gebaseerd op de ervaringen van de schrijver zelf die jaren in een asielzoekerscentrum heeft doorgebracht. Toch is het ik-personage niet Rodaan Al Galidi, maar Semmier Kariem. Dit Irakese personage kwam in 1998 als vluchteling op Schiphol aan. In plaats van vrijheid te ervaren belandt hij in een cel en is zijn eerste ervaring met Nederland alles behalve gastvrij. Na een korte periode in een opvangcentrum wordt Semmier naar een asielzoekerscentrum gestuurd en hier beginnen de problemen met het Nederlandse systeem pas echt.

De verteller gaat in simpele taal in op zijn leven op het AZC. Hij wacht op de brief van het IND: krijgt hij een verblijfsvergunning of moet hij Nederland verlaten? Het duurt negen jaar voordat Semmier antwoord krijgt op deze vraag. Hij is niet de enige die wacht en dit levert, doordat de verteller over deze andere vluchtelingen vertelt, een mooi beeld op van het dagelijks leven in een AZC en daartegenover de Nederlandse cultuur.

Hoe ik talent voor het leven kreeg

Zo is er de knappe Russische Jelena. Door haar schoonheid lijkt iedereen gelukkiger te worden op de oranje afdeling van het AZC. Toch is haar leven geen sprookje. De (Nederlandse) mannen die ze ontmoet maken haar leven niet altijd makkelijker. Daarnaast is er Firaas die liegt en bedriegt. Hij gebruikt ieder excuus om het leven op het centrum dragelijker te maken en sneller aan een verblijfsvergunning te komen. Ook is er Kadhem die samen met Semmier is aangekomen. Hij komt na een vluchtpoging verward terug op het AZC.

Al snel wordt duidelijk dat iedere asielzoeker zijn eigen verhaal heeft, maar het gaat bijna nooit over het leven voor het AZC. Het gaat vooral over de manier waarop ze touwtrekken met de Nederlandse medewerkers en het Nederlandse systeem, en hoe hierdoor de relaties tussen de asielzoekers worden gevormd. Ondertussen blikt Semmier terug op zijn tijd dat hij uit Irak vluchtte en door Azië zwierf.

Hoe ik talent voor het leven kreeg maakt indruk. Nederland lijkt een land waar alles goed geregeld is, maar als we door de ogen van Semmier kijken dan zien we dat vooral de menselijkheid soms ver te zoeken is.

De oude vrouw wist niet dat ik inmiddels had ervaren dat Nederland gevaarlijker is dan Irak. Met als enige verschil dat Irak gevaarlijker is voor het lichaam en Nederland voor de geest.

Toch weet de schrijver dit heftige verhaal met humor te brengen. Hiermee wordt er een nadruk gelegd op waar dit boek over gaat: het beste van het leven maken, hoe moeilijk dat soms ook is.

Ik wachtte 472 pagina’s met Semmier in een AZC en Rodaan Al Galidi had er niets beters van kunnen maken.

5/5

Hoe ik talent voor het leven kreeg – Rodaan Al Galidi – 472 pagina’s – Uitgeverij Jurgen Maas – 9789491921209 – €24,95

2 Replies to “Hoe ik talent voor het leven kreeg – Rodaan Al Galidi”

  1. Heb idd ook veel over dit boek voorbij zien komen op social media., maar keek er verder niet naar. Wist dus ook niet waar het verhaal over ging. Na het lezen van deze recensie natuurlijk wel (waarvoor dank ;)), en het klinkt goed! Mijn interesse is iig gewekt, en vind eigenlijk ook dat we met z’n allen nog wel wat meer mogen leren over het leven in een AZC.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.