Soms heb je van die dagen dat je niet vooruit te branden bent. Woensdag was voor mij zo’n dag. Ik heb in mijn 27-jarige bestaan geleerd dat het dan goed is om gewoon even naar buiten te gaan en een frisse neus te halen. Ik besloot er een nuttig uitje van te maken aangezien er een boek voor mij in de bibliotheek klaarstond.

Maar ik haalde meer

Ik maakte even een rondje door de bibliotheek, want ik hou ervan om tussen alle boeken te snuffelen. Er lag veel moois en ik droom dan van een bestaan waarbij ik fulltime boeken mag lezen. Dat zou de enige oplossing zijn om alles te kunnen lezen. Ik wilde La Superba meenemen, want deze roman staat al eeuwen op mijn lijstje en het boek stond gelukkig gewoon in de kast, dus ik nam het mee.

Vervolgens lag Drie vrienden, een huis (en een klusjesman) van Astrid Harrewijn uitgestald op een tafel. Ik heb veel leuke recensies over dit boek gelezen en het is altijd fijn om een ‘tussendoor’ roman in huis te hebben. Hiermee bedoel ik een boek waarbij je niet te veel hoeft na te denken en gewoon lekker wegleest om die clichéterm maar eens te gebruiken. Ik ben ook al tijden nieuwsgierig naar een Murakami, want iedereen wordt daar blijkbaar enthousiast van. Er was een hele plank vol met boeken van deze schrijver, maar ik nam uiteindelijk Norwegian Wood mee.

De celliste van Portofino had ik gereserveerd (ik heb altijd een lijst met boeken gereserveerd bij de bibliotheek) na een tip van Hans , dit boek lag dus op mij te wachten.

Ik ben erg benieuwd naar alle boeken, maar ik betwijfel of ik ze alle vier uit ga krijgen voordat ze weer terug naar bibliotheek moeten. Ik ga het in ieder geval gewoon proberen.