Ik ging eindelijk naar de bibliotheek

‘Donde esta la biblioteca?’  is een uitspraak die regelmatig voorkomt in films en series en het betekent ‘waar is de bibliotheek?’. En dat begon ik me inmiddels ook af te vragen, want ik ben al maanden niet meer in de bibliotheek geweest. Zodoende sprong ik dinsdagochtend op de fiets om weer eens wat boeken te lenen.

Ik had mijn fiets naast de bibliotheek geparkeerd, liep naar binnen en daar werd ik verrast door een gedeeltelijk nieuwe inrichting. Misschien moet ik toch wat vaker naar de bieb. Gelukkig wist ik de boeken nog te vinden en ik nam er drie mee naar huis.

Stromboli – Saskia Noort

Saskia Noort is een naam die je in de Nederlandse boekenwereld regelmatig voorbij hoort komen en toch heb ik nog nooit iets van deze schrijfster gelezen. Daar komt met Stromboli verandering in, al moet ik bekennen dat ik geen fan ben van de cover van het boek. Is het een gezicht gezien door spaghettistokjes? Is het de volwassen versie van de zon in de Teletubbies? Ik weet het niet. Gelukkig draait het bij een goed boek niet om uiterlijk.

Honderdduizenden lezers genieten wekelijks van de column van het schrijversechtpaar Sara Zomer en Karel van Bohemen, waarin ze ogenschijnlijk openhartig verslag doen van hun gezinsleven. Maar achter de façade van hun bohemienbestaan ettert al jaren een dagelijks leven vol afgunst, wrok en zelfs geweld. Na weer een nachtelijke uitbarsting is het genoeg: Sara besluit Karel te verlaten.
Al snel komt Sara alleen te staan – niemand wil nog iets met haar te maken hebben. Om haar leven weer op de rails te krijgen boekt ze een retraite op het idyllische Italiaanse vulkaaneiland Stromboli. Onder leiding van een wereldvermaarde goeroe geeft ze zich met een bont gezelschap lotgenoten over aan rollenspellen en oefeningen die steeds een stap verder gaan.
Wat een nieuwe start had moeten worden, mondt uit in een afdaling naar regionen van haar verleden die ze het liefst verborgen had gehouden.

 

De aftakeling van Vladimir P. – Michael Honig

Dit omslag vind ik dus wel erg mooi. Maar goed, dat hoeft dus niets te zeggen. Het verhaal klonk in ieder geval interessant genoeg om mee naar huis te nemen.

Een datsja vlak buiten Moskou, twintig jaar in de toekomst. De ooit zo machtige en berekenende Vladimir P. is aan het dementeren, omringd door een schaar aan bedienden, maar verder grotendeels vergeten. Hij slijt zijn dagen met (denkbeeldige) grimmige gesprekken met voormalige vrienden, vijanden en alles daartussenin. Ondertussen benut het personeel elke mogelijke kans om geld achterover te drukken uit de schijnbaar onuitputtelijke reserves van hun werkgever. Zijn integere verpleger is de enige voor wie Vladimir bovenal een zorgbehoevende patiënt blijft. Deze Sjeremetev is de laatste eerlijke man in de hele coterie – totdat zelfs hij gedwongen wordt te kiezen tussen stelen of bestolen worden.

 

De wezens – Matt Haig

Science Fiction is nooit zo mijn genre geweest. In ieder geval niet als het over aliens gaat. Bij Star Wars val ik in slaap en 10 Cloverfield Lane vond ik een goede film tot het einde, daarna vond ik er niks meer aan. Aan boeken van hetzelfde genre heb ik me eigenlijk nooit gewaagd, maar voor De wezens maak ik een uitzondering. Ten eerste denk ik dat het aliengehalte in deze roman wel meevalt en ten tweede vind ik Matt Haig een goede schrijver. Laat ik hem dus een kans geven.

Nog voor het boek begint gaat professor Andrew Martin, een vriendelijke wiskundige en een op het eerste gezicht perfecte held voor dit verhaal, dood. Zoals de buitenaardse verstekeling die zich bedient van Andrews lichaam echter al snel ontdekt: Andrew was helemaal niet zo’n aardige man.
Vlak voor zijn dood loste professor Martin een ogenschijnlijk onmogelijke wiskundige stelling op, waarna de verstekeling naar onze planeet werd gestuurd om al het bewijs rondom die ontdekking te vernietigen. Gaandeweg leert de verstekeling steeds meer over het leven van de professor, over zijn familie en over ‘de wezens’ op planeet Aarde. Wanneer hij voor zijn eigen vrouw dreigt te vallen, en zijn eigen zoon aardig dreigt te gaan vinden – zij hebben geen idee dat hij Andrew niet meer is – moet hij kiezen tussen het succesvol afhandelen van zijn missie of een nieuw thuis vinden op onze wereld.

 

Of deze romans me nu bevallen of niet, ik zal ze weer terug moeten brengen naar de bibliotheek en dat betekent in ieder geval dat ik er snel weer kom.

You may also like...

4 reacties

  1. Marcia schreef:

    De wezens is zo mooi! Mijn vriend heeft het boek toevallig afgelopen week op mijn aanraden gelezen en hij was ook helemaal overtuigd :) veel leesplezier!

  2. Jenn schreef:

    Stromboli staat ook nog op mijn lijstje. De Wezens gaat er ook op nu, die lijst wordt steeds langer, maar ben heel benieuwd naar dit boek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.